όσα σε έφεραν μπροστά μου...
Εκείνη την ανοικτή παρτίδα,
το χαμένο στοίχημα και την αποδοκιμασία,
από το άτομο που η γνώμη του
μέτραγε για 'σενα σα πυξίδα.
Το χρόνο που μέσα σου θεωρείς χαμένο,
τα πισώπλατα μαχαιρώματα
και τις πληγές που σε βάζουν να λες:
Μισώ τους ανθρώπους!
(με μισώ, θέλω αγάπη)
Τους φόβους και τα δεκανίκιά σου,
ψυχή μου.
Βλέπω όσα θέλω κι όσα δε θέλω
να ξέρω για ΄σένα και αναρωτιέμαι:
Τόσο ουσιαστικά που μοιάζουμε,
θέλεις να πάμε ένα βήμα παραπέρα;
Χρησμοί, λόγοι διττοί
από την Πυθία και τον Τειρεσία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου